Je begrijpt het best. Als partner van iemand met kinderen weet je: Ik ben geen ouder van deze kinderen. En als ouder weet je: Ik ben verantwoordelijk voor mijn kinderen. Samen met hun andere ouder. Dat klinkt helder. Maar het dagelijks leven is niet altijd zo duidelijk. Er zijn grijze gebieden. En een omgeving die meekijkt en oordeelt. En dan twijfel je alsnog. Bij momenten aan tafel, in de ochtend- of avondspits, bij een opmerking, een blik, een huisregel. Zeg je er iets van? Of laat je het...

Je zit ergens in huis. Verderop in de kamer praat je partner met zijn kind. Over iets dat op school is gebeurd. Of over een feest waar het kind naartoe wil. Je hoort het half. Je vangt zinnen op. Je merkt dat je iets wil zeggen. En tegelijk twijfel je. Meng je je erin, dan kan het voelen alsof je je bemoeit met iets dat niet van jou is. Houd je je afzijdig, dan kan het lijken alsof het je niet interesseert. Dus blijf je misschien stil. Maar echt ontspannen zit je niet meer. Aan de andere kant...

Zorgen voor je stiefkinderen. Vaak begint het klein. Je springt bij. Helpt mee. Omdat het praktisch is, omdat je partner druk is, of gewoon omdat je er toch bent. En iemand moet het doen, toch? Van lieverlee wordt het meer. Je gaat je – vaak met de beste intenties – steeds meer bemoeien met de zorg of opvoeding. En als je een vrouw bent, lijkt dit soms bijna vanzelf op jouw bordje te belanden. Dit ontstaat meestal niet door kwade wil. Maar ook niet altijd per ongeluk. En zonder dat iemand...